اضطراب یک واکنش معمول و طبیعی انسان به استرس یا تهدیدات درک شده است. این احساس ناراحتی، نگرانی یا ترس از رویدادهای آینده یا نتایج نامطمئن است. در حالی که تجربه سطحی از اضطراب در موقعیتهای خاص طبیعی است، مانند قبل از یک سخنرانی مهم یا یک مصاحبه شغلی، اضطراب زمانی مشکلساز میشود که بیش از حد، مداوم و با زندگی روزمره تداخل پیدا کند.
افراد مبتلا به اختلالات اضطرابی اغلب دورههای اضطراب شدید و طولانیمدت را تجربه میکنند که با موقعیتی که در دست دارند، نامتناسب است. این اختلالات می توانند به طور قابل توجهی بر افکار، عواطف و رفتار فرد تأثیر بگذارند و انجام فعالیت های معمول یا حفظ کیفیت خوب زندگی را چالش برانگیز کنند.
انواع مختلفی از اختلالات اضطرابی وجود دارد، از جمله اختلال اضطراب فراگیر (GAD)، اختلال هراس، اختلال اضطراب اجتماعی (فوبی اجتماعی)، فوبیاهای خاص و اختلال استرس پس از سانحه (PTSD) و غیره. هر نوع علائم و معیارهای تشخیصی خاص خود را دارد، اما همه آنها شامل نگرانی یا ترس بیش از حد و مزمن است.
علائم شایع اضطراب می تواند شامل بی قراری، تحریک پذیری، مشکل در تمرکز، افکار مسابقه ای، اختلالات خواب، تنش عضلانی، ضربان قلب سریع، تنگی نفس، تعریق و مشکلات گوارشی باشد. این علائم می تواند از فردی به فرد دیگر متفاوت باشد و از خفیف تا شدید متغیر باشد.
اختلالات اضطرابی می تواند ناشی از ترکیبی از عوامل ژنتیکی، محیطی و روانی باشد. تجارب آسیب زا، استرس مزمن، عدم تعادل در شیمی مغز، و سابقه خانوادگی اضطراب یا سایر شرایط سلامت روان ممکن است خطر ابتلا به اختلال اضطراب را افزایش دهد.
درمان اختلالات اضطرابی اغلب شامل ترکیبی از رویکردها، از جمله روان درمانی (مانند درمان شناختی- رفتاری)، دارو درمانی (مانند داروهای ضد افسردگی یا داروهای ضد اضطراب)، تغییرات سبک زندگی (مانند ورزش منظم و تکنیک های مدیریت استرس) و حمایت از یک متخصص مراقبت های بهداشتی
توجه به این نکته مهم است که در حالی که اختلالات اضطرابی می توانند چالش برانگیز باشند، قابل درمان هستند و بسیاری از افراد مبتلا به اضطراب می توانند با حمایت و استراتژی های مدیریت مناسب زندگی کاملی داشته باشند. اگر شما یا شخصی که می شناسید با اضطراب دست و پنجه نرم می کنید، توصیه می شود برای تشخیص دقیق و درمان مناسب از یک متخصص سلامت روان کمک بگیرید.
